Tradycja przymierza

Przymierze traktowane jest w judaizmie jako powierzone zadanie człowiekowi, który jest powołanym przez Boga partnerem, odpowiedzialnym za własne zbawienie. Tradycja przymierza pozwala dostrzec, ciągłe powtarzające się w historii spotkania z Bogiem. Judaizm nie potrzebował żadnych pośredników, którzy występowali w imieniu Boga. Zawarł on przymierze z Abrahamem, a za potomków Abrahama uważa się cały naród Żydowski. Zaś przymierze Stwórcy z Mojżeszem, obejmuje cały ród Izraela. Jeśli przyjąć, że Noe, który przeżył potop, jest ojcem całej ludzkości, to przymierze odnosi się do wszystkich ludzi. Oznacza to, że zbawienia dostąpią wszyscy, którzy wypełniają Prawo. Przymierze traktowane jest jako nierozerwalne. Żydzi wierzą, że Bóg dał szansę narodowi Izraela, wyprowadzając go z niewoli egipskiej i prowadząc do Ziemi Obiecanej. Pojęcie "narodu wybranego" już w czasach biblijnych stanowiło tajemnicę. Mówiąc o wybraniu należy pamiętać, że Bóg naród ten sam sobie dobrowolnie wybrał. Oznacza ono, zobowiązanie narodu Izraelskiego do wypełnienia boskich przykazań. Z tradycją wybrania wiążą się też wszystkie nieszczęścia, których Żydzi doświadczyli w okresie niewoli. Winę rozumie się, więc jako, niespełnienie boskich oczekiwań.

Judaizm .